ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਝੁੰਜਾ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੁੰਮਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮਮਈ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਜ਼ਰੂਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਨ। ਵਹਲਖਣ ਨਾਮ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਾਸੇ ਆਓ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਜ਼ਰੂਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਬਾ ਜੀ ਸਿੱਧੇ ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਹੀ “ਜੈ ਰਾਮ ਜੀ” ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉੱਠਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਘਰ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਕੰਮ ਲਈ ਬਾਹਰ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਬੱਚੇ ਹੀ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।

ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਬਾਹਰ ਬਾਬਾ ਝੁੰਜਾ ਰਾਮ ਜੀ ਆਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਿਠਾਓ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੁਲਾਓ, ਜਲਪਾਨ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਓ।”

ਬੱਚੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਦਾਹੜੀ ਵਾਲੇ, ਸਫ਼ੈਦ ਵੇਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਝੋਲੀ ਟੰਗੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਅਣਜਾਣੀ ਅਤੇ ਬਚਪਨੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਝੁੰਜਾ ਓਏ… ਝੁੰਜਾ ਓ…”। ਉਹ ਹੱਸਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਏ।

ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਘਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਪਏ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਨੇੜਲੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਵੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਧ ਗਈ। ਬੱਚੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ, “ਹੂੰਜਾ ਓਏ… ਹੂੰਜਾ ਓਏ…” ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮਿੱਟੀ, ਢੇਲੇ ਅਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਚਪਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਢੇਲੇ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ-ਤੁਰਦੇ ਦੌੜਣ ਲੱਗੇ। ਬੱਚੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੱਕ ਕੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, “ਜਾਓ, ਹੂੰਜਾ ਫਿਰ ਜਾਏ।”

ਕੁਝ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਝਾੜੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਝੁਰਮਟ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਾ ਦਿਸੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਉਸੇ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਅਚਰਜ ਭਰੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟੀਆਂ, ਦਸਤ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਬਿਮਾਰ ਪੈ ਗਏ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਘਰੇਲੂ ਇਲਾਜ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।

ਜਦੋਂ ਉਸ ਬਿਮਾਰ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਬਾਬਾ ਝੁੰਜਾ ਰਾਮ ਜੀ ਆਏ ਸਨ? ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਸੰਤ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਭਰ ਬੇਚੈਨ ਰਿਹਾ।

ਉਧਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਗਲੇ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਹਲਖਣ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਫਿਰ ਗਿਆ ਨਾ ਹੂੰਜਾ, ਹੁਣ ਝੁੰਜਾ ਕੀ ਕਰੇ?”

ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਵਹਲਖਣ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ-ਲੱਭਦੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਲਈ ਖ਼ਿਮਾ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ।

ਦਇਆਲੂ ਫੱਕੜ ਸੰਤ ਬਾਬਾ ਝੁੰਜਾ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਮਾਣ ਜਾਂ ਅਪਮਾਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ‘ਹੂੰਜਾ’ (ਝਾੜੂ ਫੇਰਨਾ) ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ 1008 ਬਾਬਾ ਨਕੋਦਰ ਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਪਾਵਨ ਤਪੋਭੂਮੀ ਦੀ ਵਿਭੂਤੀ-ਯੁਕਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਲੋਟੇ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਖੂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਭੂਤੀ ਮਿਲਾ ਲਵੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਪਾਣੀ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਲੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੋ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਲਾਓ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੋ। ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ 1008 ਬਾਬਾ ਨਕੋਦਰ ਦਾਸ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।

ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਦੁੱਧ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ।

ਸ਼੍ਰੀ 1008 ਬਾਬਾ ਨਕੋਦਰ ਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਝੁੰਜਾ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਮਾਣ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ 1008 ਬਾਬਾ ਨਕੋਦਰ ਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਸਮੂਹ ਜੀਵਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।